Kloster

Beschrijving

NV Cruising Guide

Navigatie

De nadering wordt alleen aanbevolen voor diegenen die overdag niet bekend zijn met het gebied, die zich houden aan de 25m brede vaargeul en daarom speciale aandacht nodig hebben. Er zijn stenen aan de noordelijke rand van de vaargeul ten westen van boei 13.

Uitgaande schepen hebben voorrang. In ieder geval moet de veerboot tussen Schaprode (Rügen) en Vitte ruimte krijgen.

Ligplaatsen

Gasten vinden vrije plaatsen aan de steigers in het zuidelijk havenbekken of aan het oostelijk deel van de noordelijke pier bij een waterdiepte van ongeveer 2,5m.

Op de achterste steigers is de waterdiepte vaak net onder de 2m of minder!

In het havenbekken is aanslibbing en verzanding te verwachten. In sommige gevallen is de diepte minder dan 2m.

De ligplaats van het passagiersschip aan de pier moet vrijgehouden worden.

Omgeving

Sanitaire voorzieningen met wasmachine en droger bevinden zich in de haven van Kloster. Er zijn verschillende restaurants en bevoorradingsmogelijkheden. Het eilandmuseum, het Gerhard Hauptmann-monument of de vuurtoren van Dornbusch nodigen uit voor een bezoek.

NV Land Guide

"Vanuit het kamp til ik zachtjes mijn vermoeide ledematen op; een warme zomernacht buiten sterkt ze weer..." Dit zijn de beginregels van een gedicht van Gerhart Hauptmann over de natuur op Hiddensee. Zijn naam is onlosmakelijk verbonden met het dorp Kloster en het eiland. Meer dan een miljoen bezoekers hebben sinds zijn dood op 6 juni 1946 het "Seedorn" huis bezocht, ooit de zomerresidentie en nu het gedenkteken van de wereldberoemde dichter.

De Nobelprijswinnaar en voorvechter van vrede en sociale rechtvaardigheid wees zijn hele leven geweld af: "De wereld zal niet worden verlost door goud of door gewelddaden, maar alleen door menselijkheid, door menselijk respect, door menselijkheid." In 1937 schreef hij aan de nationaalsocialisten: "Ik ken geen lot van enig volk... dat dat van het Joodse volk zou evenaren in geweld en tragische grootsheid".

Geboren op 15 november 1862 als jongste zoon van een herbergier en hoteleigenaar in Bad Ober-Salzbrunn, leverde hij een beslissende bijdrage aan het einde van Bismarcks dagen in 1889 met zijn toneelstuk "Voor zonsopgang". Zijn "Wevers" beviel de adel net zo min als de keizer, die hem in 1896 de Schillerprijs weigerde. Maar de Weense Academie kende hem drie keer de Grillparzer Prijs toe, voordat hij in 1912 de hoogste eer kreeg toen hij de Nobelprijs ontving. Twee jaar later werd zijn ideaal van wereldvrede ernstig getemperd toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak. Maar tijdens deze en de Tweede Wereldoorlog hield hij compromisloos vast aan zijn standpunten en werd hij een ambassadeur voor de vrede met talloze toneelstukken - en een ambassadeur voor Hiddensee, waarvan hij begreep dat de natuur deel uitmaakte van deze vrede.

Hoe Hauptmann leefde en werkte, waar hij inspiratie en ontspanning zocht op het eiland en wat hem dreef, is wat bezoekers van het Gerhart Hauptmann Memorial in Kloster te weten komen. Zijn werkkamer, de openhaardhoek, de gang en zijn bibliotheek geven een privé inkijkje in het dagelijks leven van de grote schrijver, die in zijn gedicht "Het eiland" onthult: "...En nu leven we in een buitenaards machtige tijd, opnieuw verloren in verlatenheid. In de stille kamer van mijn huis heerst de droom."

Tegen de preutsheid en de bewakers van de openbare zeden in schreef hij de roman "Het eiland van de grote moeder" in de nazomer van 1916, waarbij hij zei: "Ik zou het waarschijnlijk nooit hebben geschreven als ik niet jarenlang op Hiddensee had doorgebracht om de vele mooie, vaak volledig naakte vrouwenlichamen te zien en het reilen en zeilen daar te observeren". Hij voltooide de roman pas in 1922. Op 25 juni 1930 kocht Hauptmann "Haus Seedorn". Het liefdevol ingerichte eilandmuseum is gevestigd in de ruimtes van het voormalige reddingsstation voor de zee. De tentoonstellingen gaan over het ontstaan van het eiland, de eerste nederzetting en de ontwikkeling tot nu. Bezoekers kunnen veel te weten komen over voorchristelijke vondsten, het voormalige cisterciënzerklooster, scheepvaart, visserij, Hiddensee klei faience, gebruiken zoals de zogenaamde huismerken, natuurbehoud en de bijbehorende gebieden, de Hiddensee goudschat en nog veel meer. Dit maakt het museum op de hoge oever "Vorlege" ook tot een uitstekende gids voor eilandexcursies.

De naam van het dorp, dat 400 inwoners telt, vindt zijn oorsprong in het voormalige cisterciënzerklooster dat vlakbij de huidige haven stond. Prins Witzlaw II van Rügen had het hele eiland in 1296 aan de monniken geschonken. Maar de koeiendragers brachten verdeeldheid op het eiland omdat ze de inwoners oude rechten afnamen, zoals het recht om te stranden. Er waren regelmatig felle ruzies waarbij de vissers de monniken in elkaar sloegen en gevangen zetten. Maar nadat de monniken hun beklag hadden gedaan bij de vorsten, trokken de vissers zelf altijd aan het kortste eind. Na de Reformatie raakten de gebouwen van de geestelijken in verval en verdwenen de kostbare schatten van de monniken spoorloos. Pas in 1971 werden funderingsopgravingen voltooid, waaruit de locatie van het cisterciënzerklooster kon worden gereconstrueerd. Het klooster ontwikkelde zich tot een landhuis met een kerk en een kruik, dat pas in een zeer laat stadium een dorp werd.

De drie hoogste toppen op Hiddensee - Swanti, Bakenberg en Schluckswiek - zijn allemaal ongeveer 70 meter hoog, liggen dicht bij elkaar op het Dornbusch-hoogland en bieden een uitzicht op de Oostzee en het eiland dat waarschijnlijk niemand onberoerd zal laten. De 28 meter hoge vuurtoren op Schluckswiek is sinds 1888 in bedrijf. Zijn 2000 watt baken vanaf een hoogte van bijna 100 meter wijst schepen nog steeds de weg op een afstand van 21 zeemijl. Door zijn omhulsel van gewapend beton is de vuurtoren niet een van de indrukwekkendste. Maar de scheuren die de toren kort na de bouw vertoonde als gevolg van aardverschuivingen op het struikgewas maakten een stabiele steiger noodzakelijk. Bezoekers kunnen 102 treden naar het platform beklimmen. Openingstijden dagelijks van 10.30 tot 16.00 uur (bij goed weer van half april tot oktober).

De naam Swanti-berg (zie kaart) is waarschijnlijk te danken aan de Slavische godheid Swantevit (zie Breege, Kap Arkona). Of hier een heiligdom heeft gestaan dat vergelijkbaar is met het heiligdom aan de steile kust van Kaap Arkona is echter nog niet bewezen. Niettemin bewijst de grafheuvel onder de Swanti-berg van rond 1000 voor Christus dat het eiland al vroeg bewoond was. Zakkenpoten en armringen uit de bronstijd die bij het klooster zijn ontdekt, wijzen ook op een voorchristelijke handelsplaats. De ontdekking van het graf van een Germaanse vrouw met rijke grafgiften veroorzaakte heel wat opschudding. De Germaanse vrouw, vermoedelijk van hoge rang, werd rond 200 na Christus begraven op Hiddensee. Bij haar graf in de buurt van het huidige restaurant "Klausner" werden keramiek en gouden en zilveren sieraden gevonden. De meeste Germaanse stammen migreerden in de 6e eeuw vanuit de zuidelijke Oostzee en degenen die achterbleven vermengden zich met de Slaven die volgden.

Op het buitenstrand van het hoogland vonden twee bewoners een armband van bijna 700 gram (!) uit de 9e eeuw. Het is onduidelijk of deze moet worden toegeschreven aan de Vikingen of de Slaven. Hoewel de Slaven nog steeds stand hielden op de Rügen-eilanden (zie Ralswiek), waren invallen van de Vikingen niet ongewoon.

De vondst op het strand vestigt ook de aandacht op een geologische ontwikkeling, de massale landerosie van het Dornbusch Hoogland. De omvang van het landverlies blijkt uit het feit dat wetenschappers schatten dat de morene van de bruyèrestruik 5 000 jaar geleden twee keer zo groot was. De zware gouden armband kan dus in een schuilplaats of graf op de hoogten van de bruyère hebben gelegen voordat hij de diepte in gleed. De Baltische Zee, wind en regen blijven knagen aan de klif, die onheilspellend in de richting van de vuurtoren beweegt. De zandzwaluw speelt ook zijn rol als de kust begint te dalen. Hij graaft zijn broedholen tot 90 centimeter diep in de steile hellingen.

De koopman Joachim Ulrich Giese was ook betrokken bij de landerosie. Het Zweedse kamerlid kocht het eiland Hiddensee in 1854 en ontdekte kort daarna klei op de steile kust. Hij richtte een faiencefabriek op in Stralsund, liet de klei ontginnen, slurpen in Schwedenhagen (zie plattegrond), op schuiten naar Stralsund brengen en daar verwerken tot gebruiksvoorwerpen en exquise stukken voor de rijkere portemonnee.

Kustbehoud was en is nog steeds een belangrijk onderwerp op Hiddensee vanwege het grote landverlies. De stenen muur bij Hucke en de strand- en duinafgraving Kloster zijn slechts twee van de maatregelen om het land te beschermen tegen verdere erosie. Er is echter ook iets positiefs te halen uit het landverlies: het geeft inzicht in de structuur van het morene massief als je langs de kust loopt. De gefossiliseerde getuigen van vroege historische tijdperken worden blootgelegd. Daaronder zijn allerlei soorten schelpen zoals vinpotigen, koraalafdrukken, zee-egels en donderbollen - en barnsteen (de donderbollen zijn de gefossiliseerde harde staartdelen van een uitgestorven octopussoort). De sporen van leven uit de prehistorie die in steen zijn veranderd (voor meer hierover, zie Sassnitz) zijn zeer divers, de oudste zijn enkele 100 miljoen jaar oud.

Trouwens, als je tot nu toe niet wist wat een windscharrelaar was: een paar prachtige exemplaren van de windvormige bomen staan op de steile oever van de Hucke en geven de meest voorkomende windrichting aan. Het land dat de doornstruik verliest, spoelt terug naar het zuiden en oosten. Zo is de noordoostelijke hucke Neu-Bessin nog maar 100 jaar geleden uit de Oostzee opgedoken. Het centrale en zuidelijke deel van het eiland zijn ook alluviale gronden die 4000 jaar geleden nog helemaal niet bestonden en zich daarna slechts geleidelijk hebben gevormd. In het begin was alleen het doornstruikgewas bewoonbaar.

Voor natuurkenners zijn de hooglanden net zo'n rijke "vindplaats" als voor geologen. De hulst op de klifranden van de steile kust en de breedbladige orchidee zijn slechts twee van de ongeveer 1000 verschillende planten op Hiddensee. Het museum in Kloster geeft gedetailleerde informatie over deze planten. Er zijn alleen al 650 verschillende bloeiende planten en 80 mossen - vele hebben bescherming nodig en vele worden helaas ook acuut in hun voortbestaan bedreigd. Bezoekers van Hiddensee worden daarom dringend verzocht om alleen de paden te gebruiken. Dit verzoek is niet alleen voor de bescherming van planten, maar ook voor vogels. Hiddensee ligt in het gebied van belangrijke vogeltrekroutes. De medewerkers van het ornithologisch station Hiddensee (zie kaart) op de Dornbusch observeren de vogeltrek en zorgen voor de bescherming van broedvogels.

De Lietzenburg bij het ornithologisch station, een pompeus, kasteelachtig gebouw in Engelse landhuisstijl, werd in 1905 gebouwd door de Berlijnse schilder Oskar Kruse. De vele kunstenaars die zich aangetrokken voelden tot het eiland ontmoetten elkaar ooit in het representatieve Art Nouveau huis. Na de Eerste Wereldoorlog werd Hiddensee een kunstenaarskolonie die vergelijkbaar was met Worpswede. Eén kunstenaar in het bijzonder was verknocht aan het eiland: Elisabeth Büchsel (1867-1957). Omdat ze zichzelf als deel van het eiland en de mensen wilde zien, leefde ze samen met de vissers en boeren en schilderde ze hen aan het werk. Het waren echter lang niet alleen de kunstenaars die hier naartoe kwamen. Hiddensee had ook een magnetisch effect op veel beroemde denkers en wetenschappers. Albert Einstein, Sigmund Freud, Thomas Mann, Carl Zuckmayer, Joachim Ringelnatz en de beroemde Deense actrice Asta Nielsen behoorden tot de bezoekers (zie ook Vitte).

Grieben ten noordoosten van het Kloster is het oudste dorp aan het Hiddenmeer. Het werd al in 1297 voor het eerst genoemd in een document, toen de monniken aanspraak maakten op het dorp. Wat de 60 inwoners betreft, is er sindsdien niet veel veranderd in Grieben. Op de terugweg van de hooglanden is een omweg naar de kleine nederzetting aan te raden.

Nog te vermelden zijn de kerk en het kerkhof in Kloster. De kerk is het enige gebouw op het eiland dat nog bestaat uit de tijd van de cisterciënzer monniken, zij het sterk gewijzigd. Sinds de inwijding rond 1330 is het de parochiekerk voor het hele eiland. Een vijver tussen het klooster en Grieben herinnert ook aan het kloostertijdperk. De grafstenen op het kerkhof staan op de monumentenlijst. Naast de stenen met maritieme motieven vallen de grafstenen op met de zogenaamde huismerken, rune-achtige tekens waarmee bezittingen werden gemarkeerd (zie Vitte).

Met restaurants, cafés, een boekhandel en kruidenierswinkels zijn er voldoende bevoorradingsmogelijkheden in Kloster.

Jachthaven Informatie

Neem contact op met

Omgeving

Stroom

Water

Toilet

Douche

Restaurant

Imbiss

Internet

Kruidenier

Openbaar Vervoer

Fietsverhuur

Vuilnis

Rioolwater